Type 1 diabetes en de Marathon: een bitterzoete combinatie?

Ik heb geen bucketlist, maar als ik dit had, dan stond het uitlopen van een marathon er zeker op. Maakt niet uit waar. Iets aan deze prestatie trekt mij al mijn hele leven. En zo kon het gebeuren dat ik een aantal maanden geleden ineens ‘de geest kreeg’ en mij inschreef voor de Rotterdam Marathon. Maanden trainen, op mijn voeding letten en uiteindelijk 42, 195 kilometer rennen, je moet het maar willen. En oh ja, dat ook nog eens met type 1 diabetes. Uitdaging? Check!

Een sporter ben ik altijd al geweest. Ik voetbal al mijn hele leven en heb een sportopleiding gedaan. Hardlopen deed ik sporadisch en ik heb gemerkt dat mijn lichaam hier aardig voor gemaakt is. Een uitdaging zoals deze daarentegen is nieuw voor mij en in de maanden voorbereiding bleek het ook veel van ‘mijn’ diabetes te vragen. Ik liep gemiddeld 2 – 3 dagen per week en naarmate de trainingsafstanden in omvang groeiden, werd ook mijn diabetesmanagement lastiger. Naast nadenken over wat en wanneer ik eet, wat ik meeneem aan voedingsmiddelen onderweg en waar ik precies die 30 kilometer moet gaan trainen, roept type 1 diabetes extra vragen op: wanneer en hoeveel insuline dien ik toe? Moet ik mijn basale afgifte aanpassen en hoeveel dan? Ik moet dextro meenemen onderweg, maar waar laat ik dit? En hoe meet ik eigenlijk mijn bloedsuiker terwijl ik ren? Allemaal vragen waar ik, nadat ik op 8 april 2018 de Rotterdam Marathon heb uitgelopen, nog altijd niet alle antwoorden heb. 

Buiten het rennen om merkte ik ook verandering en het controleren van mijn bloedsuikers bleek een opgave. De training resulteerde in een betere opname van insuline, maar ook voor lichamelijk stress met schommelingen tot gevolg. Vaak was ik bezig scherpe dalingen van mijn bloedsuiker tijdens en vlak na het lopen op te vangen met suiker en moest ik vervolgens corrigeren voor de automatische stijgingen. Mijn lichaam reageerde niet zoals ik gewend was van het voetballen en dus leek mijn glucosespiegel regelmatig op een achtbaan. Dat is uiteraard niet bevorderlijk voor mijn training en dus heb ik regelmatig getwijfeld of ik het ging halen. Langzaam ben ik er wel meer bedreven in geworden. Het gebruik van een glucosesensor heeft daarbij geholpen… en duur!

Aan de marathon zelf heb ik gemengde gevoelens over gehouden. Ik was goed voorbereid en en de sfeer was fantastisch! Ik merkte alleen al snel dat het niet zo ging als tijdens mijn trainingen. Mijn hartslag was vanaf het begin al veel hoger dan normaal en mijn benen voelden zwaar aan. De 42 kilometers werden een lijdensweg en ik kwam uiteindelijk een uur na mijn gewenste tijd binnen. Ik ben er nog steeds niet achter waar dit aan lag. Mijn bloedsuikers waren prima, dus de hitte, de spanning of een onderliggende ziekte moeten een rol gespeeld hebben. Desondanks ben ik blij dat ik ‘hem’ uitgelopen heb en hangt mijn medaille trots in de woonkamer. 

Nu, een aantal weken later, ondervind ik de voordelen. Ik ben ontspannen, heb perfecte bloedsuikers en voel mij fit. De marathon zelf is geen uitdaging die ik iedereen aanraad. De lange trainingslopen aan het eind van de voorbereiding en de race zelf zijn een aanslag op je lichaam en compliceert je diabetesmanagement. De relatief korte trainingslopen (5 tot 15 kilometer) en de frequentie hiervan daarentegen hebben een positieve uitwerking op mij. De tegenwoordig alom beschikbare hardloop apps en een hardloophorloge zijn hier een belangrijk onderdeel van. Ik kon van elk rondje dat ik rende zien waar ik was geweest, hoe hard ik had gelopen en wat mijn hartslag was, zo kon ik mij zelf (letterlijk en figuurlijk) vooruit zien gaan. Dat stimuleert! Zeker doordat ik deze prestaties kon delen op Instagram (@T1Dmarathon) waar een grote groep volgers klaar stond om mij te ondersteunen. Ook (en vooral) als het minder goed ging.

Mijn ‘nieuwe carriere’ is voor mijn gevoel pas net begonnen. Ik vond het leuk om te trainen en merk de voordelen voor mijn diabetes en mijn lichaam in het algemeen goed. Ik ben teveel sportman om de afgelopen  ‘slechte’ marathon te accepteren en ben uit op revanche. Volgend jaar nog maar een keer dus!

Jasper heeft sinds februari 2008 type 1 diabetes en heeft samen met twee vrienden in januari 2013 Stichting ééndiabetes opgericht. Deze stichting ondersteunt jongvolwassenen met type 1 diabetes door ze te informeren en te inspireren. Op www.eendiabetes.nl en alle social media kanalen vind je verhalen en ervaringen van jongeren met type 1. Ontmoet Jasper daar, want ‘Type 1 heb je niet alleen’. 

Delen: